İftar Duası

Allah’ım! Mübârek Ramazan ayını hakkımızda hayırlı eyle! Bu ayda maddî-mânevî kazançlarımıza bereket ver! Bu ayda bizi emrettiğin gibi oruca, namaza, zekâta, sadakaya, hayır ve hasenâta, tövbeye ve istiğfara muvaffak kıl! Bu ayda bizi Cehennemden sildiğin, Cennetine yazdığın kullarından eyle! Bizi, günahlarını bağışladığın kullarının arasına ilhak et! Bizi râzı olduğun hayır ve hasenâtı yapmaya muvaffak kıl! Bizi tövbe-i nasûha ulaştır! Bizi yüksek ibâdet lezzetine ulaştır! Bizi Sana yakın kıl! Bize merhamet eyle! Bize mağfiret eyle! Günahlarımızı bağışla! Bizi affet! Bizi gazap ettiklerinin yolundan uzak tut! Bizi rahmetine al! Bize acı! Duâlarımızı geri çevirme! Âmîn...

Yeni Asya

İftar Duası

Bismillâhi ve’l hamdü lillâh.

 

 

Allâhümme leke sumtü

ve alâ rızkıke eftartü

ve aleyke tevekkeltü,Sübhâneke ve bi hamdike tekabbel minnî,

inneke ente’s-semiul aliym.

—    –

 "Allah’ım! Senin için oruç tuttum, Senin rızkınla orucumu açtım Ancak Sana tevekkül ettim Seni hamdinle tesbih ederim. Allah’ım Benden kabul buyur.

 Çünkü Sen işiten ve bilensin.”

hanimlar.com

İlâhî Çağrının işaretiyle renklenir gökyüzü: Sabah ezanı

Kalpler, şafakla birlikte uyanışa kalkan bahtiyarlardan olabilmek için yönelir Tek ve Yekta olana. Ellerindeki fırça ile, hem yüreklerini hem de günlerini ak bir tablo gibi şekillendirirler. “Bismillah” diyerek başlarlar suya bile dokunurken ilk kez...

“Bismillah: Rahman olan adınla.

Bismillah: Rahîm olan yanınla.

Sonsuz merhametli ve şefkatli Rab, Senin adınla. Senin rızan için. Senin için niyet ediyorum. Niyetleniyorum nefsimi, ruhumu, kalbimi ve midemi Senin için korumaya: Oruç tutmaya…

Bir abdestle başlar yöneliş, madden arındırılır beden.

Ruhlar yıkanır bir ‘tekbir’ soluğunda.

Büsbütün arınmak gerektir, ak’lamak gerektir baştan sona bütün varlığı.

Kuddüs olanın huzuruna çıkmak, zira arınmayı gerektirir ne varsa.

Yakınlaşmaktır oruç.

Nefsin “Firavun” misal hükümranlığını kırıp, kulak vermektir İlâhî çağrılara.

Nefis ki, Rabbini tanımak istemez. Firavun ki, tanımış mıydı Rabbini?

Oruç, doğrudan doğruya nefsin firavunluk cephesine darbe indirir.

Nefis, acizdir hakikatte, fakirdir, zayıftır. O da bir abddir ve bunu bilmesi gerektir.

Oruç, bütün sadeliğiyle anlatır bunu ona.

Sorar tüm nefislerin Sahibi:

“Ben neyim, sen nesin?”

Cevap verir nefis: “Ben ‘ben’im, sen sensin.”

Anlaması için acizliğini, açlık verilir nefse.

Öyle bir acizlik ki, Firavun’un sivrisineği alt edememesi nev’inden bir yenilgiyle, susar nefis.

Sorar yine Âlemlerin Rabbi:

“Ben neyim, sen nesin?”

Nefis azapta. Yangınlarda. Aç!

Cevap verir:

Sen benim Rabbi-i Rahîmimsin. Bense senin aciz bir abdinim.”
 
Tuba Nur Arıcan

Allah’ım, hikmet elinin çizdiği mükemmellikleri fark etmemek ne büyük eksiklik!..

Şu âlem sarayında yaratılmış basit gibi görünen en küçük bir varlıkta bile sayısız hikmetler gizliyken, oruç gibi muazzam bir ibadette nasıl olmasın o fayda ve hikmetler, düşünmeden edemiyor insan.

İnsanlar, hayatını geçindirme ve devam ettirme noktasında farklı farklı geçim kaynaklarına sahip.

Kimi, şu dünya nimetlerinden dilediği kadar faydalanırken, kimisi belki de tadımlık elde ediyor nimetleri ve lezzetleri. Cenâb-ı Hak, o ihtiyaca binaen, o iki kutup arasındaki dengeyi ve eşitliği sağlamak için, bollukta olanları darda kalanların yardımına dâvet ediyor. Onları anlamaya. Onların yaşadıklarını yaşamaya. Darda kalmaya belki…

Kendini Rububiyet makamına getiren nefis ki, aç kalmadan iman etmemişti Rabbine.

Nefisperest çok insanları tıpkı onun gibi, kendine getiriyor oruç. Titretiyor, silkeliyor.

Bolluktayken, ellerindeki nimetlerin kıymetini anlamasını sağlıyor. Ve tabiî ki, acziyetinin farkına vardırıyor. “Sen değilsin o rızkı elde eden. Gururlanmayasın. Bir gönderen var. Onu bil. Onu tanı.”

İnsanî duyguları su üstüne çıkarıyor oruç ve şefkat devreye giriyor bu noktada. Dünyadaki pek çok aç insanın halini anlamaya sevk ediyor.

Ve şükür…

“İnsaniyetteki hemcinsine şefkat ise, şükr-ü hakikinin bir esasıdır” diyor Bediüzzaman ve ekliyor: “Hangi fert olursa olsun, kendinden bir cihette fakiri bulabilir. Ona karşı şefkate mükelleftir.”

Eğer nefse açlık çektirmek mecburiyeti olmasaydı, ne şefkate bürünecekti kalbimiz, ne de insaniyetimiz tam mânâsıyla uyanacaktı. Uyansa da yarı uyanık dolaşacaktı belki dayanışma meydanlarında, çünkü gerçek zorluk nedir, anlayamayacaktı.
 
Tuba Nur Arıcan

Besmelesiz yemeyelim
 

Bismillah her hayrın başıdır. Her hayırlı işe başlarken Besmele ile başlarız. Peygamber Efendimiz (asm), her işe başlarken Besmele’yle başlamamızı tavsiye etmiştir. “Bismillahirrahmanirrahim” demekle hem sünnete uyuyor, hem de Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla başlamış oluyoruz.

Bir şey yerken içerken, kitabımızı açarken Bismillah demeliyiz.

Hz. Ayşe’nin anlattığına göre Resûlullah (a.s.m.) buyurdular ki: “Sizden kim bir şey yerse, ‘Bismillah’ desin. Başta söylemeyi unutmuşsa, sonunda söylesin: ‘Bismillahi fî evvelihî ve âhirihî’ (Başında da sonunda da Bismillah.)”1

Yemeğin Besmele ile kazanılıp hazırlanması ve pişirilmesi adaptan olduğu gibi, yerken Besmele çekilmesi de adaptandır. Yemeğe başlarken çekilen Besmele, hem hayır ve bereketi artırır, hem de yemeğe şeytanın müdahalesini önlemiş olur.

Resûlullah (asm) ashabından altı kişi içerisinde yemek yiyordu. Derken bir bedevî geldi. Besmele çekmeden yutuverdi. Resûlullah, “Eğer bu adam Besmele çekseydi yemek hepimize yeterdi” buyurdu.2

Sevgili Peygamberimiz (asm), yemeğin başında Besmele çekilmesi konusunda ısrarla durur: “Kişi evine döndüğü zaman içeri girerken ve yemek yerken Allah’ın adını zikrederse, şeytan (avanelerine), ‘Size burada gecelemek de yok, akşam yemeği de yok’ der. Ama kişi eve girerken Allah’ı zikreder, fakat akşam yemeğini yerken zikretmezse, şeytan (avanelerine), ‘Akşam yemeğine kavuştunuz, ama burada gecelemeniz mümkün değil’ der. Adam eve girerken ve yemeğe başlarken, ‘Bismillah’ diyerek Allah’ı zikretmezse, şeytan (avanelerine) ‘Yemeğe de yetiştiniz, yatmaya da’ der.”3

Toplu halde yemek yerken, en azından ilk başlayan kişinin “Besmele” çekmesi gerekir. Aksi takdirde ilk başlayan Besmeleyi terk ederse, şeytan o yemekten yeme imkânına kavuşmaktadır.

Yemekten önce ve sonra elleri yıkamak da adaptandır. Allah Resûlü (asm), “Yemekten evvel elleri yıkamak yoksulluğu, yemekten sonra yıkamak ise günahları giderir” buyurur.

Yemekten sonra dikkat edeceğimiz bir husus da, yemeğe şükretmektir. Yemeğin başında “Besmele” ile Allah’ı zikrettiğimiz gibi, sonunda da “Elhamdülillah” ile şükretmeliyiz. Yemeğin ortasın da ise Allah’ı “fikretmeli”, yani düşünmeliyiz. Sofrada, sıcak yemeğe üfleyerek yemek mekruhtur. Bu bakımdan sofra kurulmadan önce, yemeğin yenilebilecek şekilde soğutulması lâzımdır. Sıcak olarak yenen yemek gerek mide, gerekse ağız ve dişler açısından zararlıdır. Bunun içindir ki, Peygamber Efendimiz (asm), yemeğe üflemeyi ve yemek kabının içine solumayı hoş karşılamamışlardır.

Yemeğini yiyen bir kimsenin veya eline nimet geçen bir insanın Süleyman Peygamber (a.s.) gibi “Bu Rabbimin fazl ve keremindendir”4 demesi güzel olur.

Dipnotlar:

1. Ebû Davud, Et’ime,16. 2. Tirmizî, Et’ ime, 47. 3. Müslim, Eşribe, 103. 4. Neml Sûresi: (27) 40.
 
Necmi Ünlü

Selâm sünneti bizlere Peygamber Efendimiz (a.s.m.) tarafından hediye edilmiş, güzel bir âdettir.

Selâm dostluğun kapısıdır. Selâm bir duâ, bir hayır, bir kurtuluş, bir kaynaşma temennisidir. Selâm mü’minin mü’mine en güzel duâsıdır. Selâmlaşmanın, sevgiye vesile olduğunu belirten Resûlullah Efendimiz (a.s.m) şöyle buyururlar:

“Aranızda sevginizi çoğaltacak bir ameli haber vereyim mi?”

“Ver ya Resûlullah.”

“Öyle ise selâmlaşın, aranızda selâmı yayın.”1

Müslümanların dilinde güzel bir cümle olarak dolaşan selâm, kalplerden kalplere sevgi ve kardeşlik duyguları taşır. Bir Müslüman karşılaştığı bir Müslüman’a selâm verdiği zaman şu güzel his ve düşüncelere tercüman olmaktadır:

“Ben senin Müslüman din kardeşinim, benden sana sadece iyilik ve hayır gelir. Dünyada ve Âhirette selâmet ve emniyette olman ve her türlü tehlike ve kötülüklerden uzak bulunman için Allah’a duâ ediyorum” diyerek İslâm kardeşliğinin en güzel örneğini sergilemiş olur.

Selâm, İslâmın alâmetlerindendir. Kişi selâm vermesiyle, kendisinin Müslüman olduğunu ilân etmektedir. Karşısındaki muhatabının da bu vesileyle Müslüman olduğunu öğrenmektedir.

Selâm, İslâmın parolasıdır. Cenâb-ı Hak bizleri selâmlaşmaya ve bize verilen selâmı da güzel bir edâ ile almaya dâvet ederek şöyle buyurmaktadır:

“Size bir selâm verildiği zaman, siz ondan daha güzeli ile veya aynı selâmla karşılık verin. Şüphesiz ki Allah herşeyin hesabını gereği gibi yapandır.” 2

“Selâmün Âleyküm” ibaresi, küllî bir duâ manasını ifade ettiği için bunun yerine zaman zaman kullandığımız “merhaba”, “günaydın” gibi kelimeler Allah’ın ismiyle yapılan selâmın geniş mânâsını kapsayamaz.

Selâmın birçok hikmetlerindendir ki, Peygamber Efendimiz (asm) çocuklara da selâm verip, İslâmın bu güzel âdetini onlara da öğretmiştir.

Evet, karşılaştığımız kimselere selâm vermemiz gerektiği gibi bir yere girerken veya çıkarken de selâm vermemiz gerekir. Camiye girerken, kabristandan geçerken de selâm verilmesi tavsiye edilmemiştir. Peygamberimiz (asm) bir defasında selâm vermeden evine girmek için izin isteyen bir kişiye izin vermemiş, hizmetçisini göndererek selâm vermesini hatırlatmıştır. Cenâb-ı Hak bu konuyla ilgili Kur’ân-ı Kerim’de şöyle buyurmaktadır:

“Ey iman edenler! Kendi evlerinizden başka evlere geldiğinizi hissettirip (izin alıp) ev sahiplerine selâm vermeden girmeyin. Bu davranış sizin için daha hayırlıdır. Düşünüp anlayasınız diye size böyle öğüt veriliyor.”3

Esselâmü aleyküm…

Dipnotlar:

1-Müslim, İman: 93.

2-Nisa Sûresi: 86.

3-Nur Sûresi: 27.
 
Necmi Ünlü

İğne yapmak sûretiyle vücuda zerk olunan ilâç, kan yoluyla tüm vücuda dağıldığından orucu bozar.

Kan vermek orucu bozmaz. Ancak kan vermenin kendisini güçsüz düşürerek orucunun sıhhatine zarar vereceğinden korkan kimse oruçlu iken kan aldırmamalı, kanı iftardan sonra aldırmalıdır.

Ağızdan alınıp yutulan her şey, meselâ şurup, hap, pastil, v.s. orucu bozar. Bunda şüphe yoktur. Çünkü bunlar doğrudan ağız tarafından alınmakta, mide tarafından hazmedilmekte ve kana karışmaktadır.

Ramazan ayında oruç tutmanın sevabına had ve hesap yoktur, sınır yoktur, kayıt yoktur. Allah’ın rahmeti, feyzi, bereketi, sevabı, hayrı, bizim umduğumuz ve beklediğimiz ölçüde değil; Allah’ın sonsuz lütfu ölçüsünde ebediyen elimizden ve gönlümüzden tutacaktır. .

Peygamber Efendimiz (asm) bildiriyor ki: Allah ü Zülcelâl Hazretleri şöyle buyurdu: “İnsanoğlunun her işi kendisi içindir. Ancak oruç değil. Oruç benim içindir. Ve onun mükâfâtını Ben veririm.”

*Ramazan ayında oruç tutanlar Cennete hangi kapıdan girecekler?

Peygamber Efendimiz (asm) müjdeliyor ki, Ramazan ayında oruç tutanlar Cennete şeref kapısından girecekler.

Peygamber Efendimiz (asm) şöyle buyuruyor:

“Cennette Reyyân denilen bir kapı vardır. Bu kapıdan Kıyâmet Gününde yalnız oruçlular girer. Onlarla birlikte başka kimse giremez. “Nerede oruç tutanlar?” diye çağırılır ve oruç tutanlar oradan Cennete girdirilir. Sonuncusu da girdi mi, artık kapı kapanır ve o kapıdan kimse giremez.”

Süleyman Kösmene - Yeni Asya